Aikido – sztuka walki, która pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku została skodyfikowana przez sensei’a Morihei Ueshibę. Techniki aikido to przede wszystkim rzuty, dźwignie za  nadgarstki i łokcie, uniki oraz pady. Celem  tej sztuki walki jest wytrącenie przeciwnika z równowagi oraz zastosowanie  dźwigni na stawy. Uderzenia jakie mają miejsce w tej sztuce walki bardziej przypominają  ciosy mieczem. Rzadko stosuje się kopnięcia. Aikido uznawane  jest  głownie  za sztukę  obronną  przed duszeniami,  uchwytami. Jeśli chodzi i ubiór jaki jest wykorzystywany w tej sztuce to keikogi,głównie w kolorze białym. Natomiast częścią stroju  w aikido jest hakama. Są to szerokie plisowane spodnie, które są czarne lub granatowe. Strój ten ma ścisły wiązek z tradycją Samurajów, gdzie hakamanoszona była przez wysoko postawionych wojowników. W praktyce hakamę noszą głównie posiadacze stopni mistrzowskich (dan).  Kolory pasów przedstawiają się identycznie jak w Judo:  6 kyu – biały pas, 5 kyu– żółty pas, 4 kyu – pomarańczowy pas, 3 kyu- zielony pas, 2 kyu – niebieski pas, 1Kyu-brązowy pas. Mistrzowie, którzy posiadają starsze stopnie dan zamiast pasa. Pod hakamą noszona jest szarfa oiguri.

Brazylijskie jiu-jitsu – sztuka walki, która wywodzi się z jiu-jitsu, judo, oraz zapasów. Sztuka ta koncentruje się głównie na walce w parterze. Dominuje tu przede wszystkim stosowanie dźwignie, duszenia, techniki mające na celu przejęcie kontroli nad oponentem. Taktyką tej sztuki walki jest sprowadzenie przeciwnika do parteru, unieruchomieniu, zastosowaniu dźwigni lub duszenia, a następnie zmuszenia go do poddania. W związku z tym, iż zawodnicy brazylijskiego jiu-jitsu walczą głównie w zwarciu, utrudnia to oponentom zadawania ciosów. W tej dyscyplinie nie wykonuje się uderzeń. Mają tu miejsce głównie rzuty sprowadzające do parteru. Cechą charakterystyczną dla brazylijskiego jiu-jitsu jest tzw. garda. Element ten polega na objęciu nogami oponenta w pozycji stojącej lub też leżącej. Obok gardy ma miejsce tzw. dosiad polegający na siedzeniu okrakiem na leżącym przeciwniku. W BJJ wyróżnia się stopnie zaawansowania – pas biały, niebieski, purpurowy, brązowy oraz czarny. Na pasach umieszczane są niekiedy tzw. belki – świadczące o stopniu zaawansowania zawodnika.

Capoeira – sztuka ta wywodzi się z afrykańskiej i brazylijskiej tradycji. Cechą charakterystyczną tej sztuki są elementy tańca, formy rytmiczne oraz akrobatyczne, które skupiają się na zadawaniu kopnięć. Twórcami tej sztuki byli brazylijscy niewolnicy na przełomie XVIII i XIX wieku. Capoeira łączy w sobie rytualne tańce plemion afrykańskich oraz charakterystyczne pozycje wywodzące się z plemion indian południowo amerykańskich. Ponadto  dyscyplina ta zawiera mnóstwo elementów realnej walki, samoobrony, formy rytmiczne i akrobatyczne, a także kopnięcia. Ważnym elementem capoeiry jest rytuał roda. Uczestnicy tworzą zamknięty krąg wewnątrz którego  poszczególne pary przedstawiają symulacje walki- jogo.

Ju jitsu –japońska sztuka walki, która wywodzi się od starożytnej formy walki budo. Główne zasady jujitsu to: „ustąp, aby zwyciężyć”,  „minimum wysiłku, maksimum skuteczności”, a także zasada „ przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogółu”. Sztuka ta zawiera w sobie rozwinięte techniki oraz elementy innych systemów walki wręcz. Stosowany do potrzeb policji , wojska a także samoobrony. W Polsce coraz większą popularność zdobywa brazylijska odmiana ju-jitsu (BJJ). Jeśli chodzi o techniki jakie mają tu zastosowania to przede wszystkim duszenia, rzuty, dźwignie, blokowanie ciosów, szybkie kontrataki skierowane na czułe punkty ciała.

Judo – sztuka walki, która pochodzi z Japonii. Jej twórcą był dr Jigoro Kano. Jeśli chodzi o technikę, to dzielimy  na dwie grupy: rzuty (nage waza) i chwyty (katame-waza). NAGE-WAZA – technika rzutów Stosowana, gdy przeciwnik traci równowagę. Rzut wykonywany jest głównie przez podstawienie nogi, zastawienie drogi (po której dąży przeciwnik)biodrami, stopą, aby w rezultacie doprowadzić do upadku na plecy. W grupie tej występują także kontrataki oraz połączenia dwu lub więcej pojedynczych rzutów. KATAME-WAZA – dosłownie : technika obezwładnień – dzieli się na trzy podgrupy : trzymania, dźwignie i duszenia. Trzymania- polegają na utrzymaniu przeciwnika na plecach na macie, tak aby można było całkowicie kontrolować jego ruchy. Dźwignie – w walce sportowej dozwolone jest stosowanie dźwigni (tj. Wyłamywania i wykręcenia) jedynie na staw łokciowy. Duszenia – nacisk krawędzią przedramienia lub kołnierzem judogi na krtań lub tętnicę  szyjną. W każdej z tych grup, wystepują również obrony i kontrataki oraz kombinacje różnych  elementów. Stopnie Kyu odpowiadają poszczególne kolory pasa: 6 Kyu – Biały pas, 5 Kyu - żółty pas, 4 Kyu – pomarańczowy pas, 3 Kyu – zielony pas, 2 Kyu – niebieski pas, 1 Kyu -brązowy pas, 1 dan, shodan – czarny pas, 2 dan, nidan – pas czarny, 3 dan, sandan – pas czarny, 4 dan, yodan – pas czarny, 5 dan, godan – pas czarny, 6 dan, rokudan – biało-czerwony, 7 dan, shichidan – biało-czerwony,     8 dan, hachidan – biało-czerwony, 9 dan, kyudan – czerwony, 10 dan, judan – czerwony.

Karate – sztuka walki,  która pochodzi z Okinawy. Karate oznacza „ pusta (bez broni ) ręka), uznawana jako  metoda samoobrony bez użycia broni. Koncentrując się na psychofizycznym aspekcie tej sztuki, na pierwszy plan wysuwa się aspekt do- „drogi”, którą kroczy się całe życie. Występuje tu nawiązanie do niekończącego się procesu dążenia do doskonałości. Stąd spotyka się nazwę Karate-do . Istnieją trzy podstawowe kierunki w karate: - karate jako walka na śmierć i życie – tzw. karate tradycyjne. Jednak walki na śmierć i życie w tych stylach rzadziej przeprowadza się kumite (sparringi) - karate jako sport z elementami samooobrony. - karate jako sposób psychofizycznego doskonalenia.

Krav maga – dosłownie „ walka w bliskim kontakcie” – izraelski system samoobrony i walki wręcz, który został opracowany w latach 30-tych XX wieku. W Czechosłowacji, przez Imi Lichtenfelda.  System bazuje na podstawowych odruchach obronnych człowieka. Posiada różne pchnięcia i uderzenia na okolice gardła, oczu, kopnięcia w strefę krocza oraz nogi. Historia krav maga jest ściśle powiązana ze zmianami ustrojowymi Izraela i potrzebami  Izraelskich sił militarnych związanych z ochroną kraju w jednej z dwóch najbardziej zagrożonych stref na świecie. Krav maga z założenia służy samoobronie, nie ma w niej współzawodnictwa, zaś trening służy wyłącznie zastosowaniom praktycznym w walce realnej. Głównym celem walki jest pozbawienie napastnika zdolności do dalszej walki. Krav maga jest hybrydowym systemem, który zachęca adeptów do zdecydowanej postawy podczas konfliktu. Bronić się i atakować należy najkrótszą drogą i z pozycji, gdzie się jest, podejmując jak najmniejsze ryzyko. Koncepcją krav magi jest przyswoić najbardziej skuteczne techniki, które sprawdzałyby się podczas walki realnej. Wszystkie techniki są nastawione na maksymalną skuteczność przy minimum wykonywanych ruchów

Kung-fu – ( z jęz. Chiń.)- oznacza osiągnięcie czegoś przez ciężką i wytrwałą pracę. W tradycyjnej mowie chińskiej Kung-fu jest określeniem dla sztuk walki, w szczególności wyraża gotowość, do której się dochodzi przez wytężoną pracę. Może się to odnosić zarówno do walki, jak i innych dziedzin życia (dosłownie każdej innej czynności) Łącznie warto wyróżnić 60 głównych stylów kung fu, choć liczbę wszystkich można mnożyć w tysiące. Podział na  północne i południowe (pierwsze z przewagą silnych kopnięć i zwrotów, drugie o mocnej podstawie z przewagą statyki i technik ręcznych) jest już jedynie faktem historycznym, bez znaczenia aktualnego.

Muay Thai -( Boks tajski) – tajska sztuka walki kładąca nacisk na walkę w klinczu z wykorzystaniem uderzeń łokciami i kolanami. Boks tajski  to ringowy sport walki rozgrywany w stójce (zawodnik leżący na deskach nie uczestniczy w walce). Formułą walki jest wyłącznie full-contact, gdzie ciosy zadaje się z pełną siłą. W Polsce boks tajski uprawia się od początku lat 90. XX wieku. Cechami wyróżniającymi boks tajski na tle innych popularnych stylów jest szerokie użycie uderzeń łokciami i kolanami (w formule amatorskiej na łokcie, kolana i korpus są zakładane ochraniacze, w walkach zawodowych są one nieosłonięte).Tego rodzaju uderzenia niejednokrotnie skutkują. szybkimi nokautami. W boksie tajskim kładzie się również szczególny nacisk na używanie niskich kopnięć okrężnych. Podstawą stylu jest niskie kopnięcie na udo (z angielska zwane lowkick). Posiada ono dużo wariantów – m.in. jako kopnięcie opadające z góry w dół. Wykonywane jest z mocnym dokręceniem ciała, a nawet obrocie zawodnika nietrafieniu celu. Powierzchnią kopiącą jest w nim goleń, rzadziej stopa. Pozycja walki jest głównie frontalna, ręce ręce trzyma się szerzej niż w bokserskiej gardzie, dzięki czemu trudniej złapać w klincz. Dozwolone są przechwyty kopnięć, obalenia i podcięcia, natomiast zabronione rzuty, jakie sie stosuje w judo. Słabością boksu tajskiego jest brak walki parterowej, duszeń i dźwigni.

Taekwondo – narodowy sport i tradycyjna sztuka walki Korei. Początkowo zostało stworzone do celów militar- nych, następnie zostało zaadaptowane do użytku cywilnego,jego twórcą jest  gen. Choi Hong Hi.
		Obecnie jest jedną z pełnoprawnych dyscyplin olimpijskich. Nazwa taekwondo składa się z trzech fonetycznych elementów koreańskiej wymowy (hangyI) wywodzących się z trzech znaków chińskich (hancha):- tae oznaczającego stopę, uderzenie stopą lub system  technik wykonywanych nogą.; – kwon oznaczającego pięść, uderzenie pięścią lub system technik wykonywanych pięścią; – do oznaczającego sztukę, drogę lub metodę wyrażającą, osiągnięcie pewnego stanu intuicji w zachowaniu, wynikającej z doświadczenia umysłu i ciała. Dwa pierwsze znaki tae i kwon dotyczą funkcjonalnego i morfologicznego aspektu taekwondo, do nadaje im głębsze znaczenie i sens jako sportowi wywodzącemu się z bojowej sztuki walki. Taekwondo jest więc sztuką walki za pomocą nóg i rąk, jest też dyscyplina sportową angażującą całe ciało z użyciem obu rąk i obu nóg w ćwiczeniu technik samoobrony oraz walki sportowej, ukierunkowanych również na poprawę kondycji.

Vale tudo – (dosł. “idzie wszystko” lub “wszystko można”) -nazwa organizowanych w Brazylii od lat 20.XX wieku pojedynków w walce wręcz z bardzo ograniczonymi regułami. Z vale tudo wyewoluowały zawody MMA ( Mixed Martial Arts). Oryginalne vale tudo nie było nigdy sztuką walki, lecz tylko formułą organizowania zawodów z bardzo Ograniczonymi regułami, gdzie każdy mógł się posługiwać takimi technikami walki jakie uznał za skuteczne. Zawody tego typu charakteryzują się minimalnymi ograniczeniami. Przeważnie zakazane są tylko ataki na oczy, gryzienie i czasami kopanie w krocze. W tradycyjnym Vale Tudo nie występują kategorie wagowe, podział walki na rundy i ograniczenia czasowe. Bardzo często walka toczona jest na gołe pięści.

materiały o sztukach walki pobrane z http://pl.wikipedia.org